Γράφοντας

Το μεγαλύτερο ίσως κώλυμα που έχω όταν ξεκινάω να γράψω κάτι είναι η έκθεση. Κρυψίνους εκ φύσεως, φοβάμαι μήπως μοιραστώ πολλά (αν και πάντα προσπαθώ να αλλάζω τα πραγματικά περιστατικά με κάποιο τρόπο). Αυτή είναι μια κατάρα όταν γράφεις βιωματικές, περιγραφικές αφηγήσεις.

Όταν γράφεις συμβολικά, ο κόσμος που πλάθεις είναι ανύπαρκτος. Είναι ένα μάτριξ. Μπορείς να αφεθείς στην ροή των σκέψεών σου χωρίς αναστολές. Όταν όμως αφηγείσαι ρεαλιστικές καταστάσεις και δη αυτοβιογραφικές πάντα περνάς από μια λογοκρισία που αλλοιώνει το αποτέλεσμα, θέλοντας και μη.

Το ψευδώνυμο ενίοτε βοηθάει αλλά, τουλάχιστον στην περίπτωση μου, όχι απόλυτα. Μέσα μου μάχονται δύο αμφίρροπες δυνάμεις: ο φόβος της έκθεσης με τον φόβο του θανάτου. «Κι αν πεθάνω πριν προλάβω να τα πω;». Ή «όταν πεθάνω τι σημασία θα έχει αν εκτέθηκα και πώς;». Μα και πριν πεθάνω δε θα έχει σημασία.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων είναι η τάση του να δίνουμε πολλή περισσότερη σημασία στον εαυτό μας από όσο θα έπρεπε. Και όσο μεγαλώνω τείνω να πιστέψω πως είναι εγγενής αφού όσο κι αν την έχω πολεμήσει δεν έχω καταφέρει να ξεφύγω. Μέχρι στιγμής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s