Η Ελένη (Μέρος πρώτο)

Στο συνοικισμό που μεγάλωσα, τα μικρά παιδιά παίζαμε στο δρόμο και τα μεγάλα (γυμνάσιο και πάνω) στην αυλή του νεόδμητου Γυμνασίου του συνοικισμού. Δεν ξέρω πως είχε επικρατήσει αυτός ο κανόνας, αλλά σπάνια παραβιαζόταν.

Το καλοκαίρι που η οικογένεια της Ελένης μετακόμισε στη γειτονιά, ήμουν στο μεταίχμιο μεταξύ μικρών και μεγάλων παιδιών. Μέχρι τότε, κανένα από τα υπόλοιπα κορίτσια δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένο όσο αυτή που ήταν δεν ήταν δεκατριών ετών τότε. Ήταν καστανή, με όμορφο συμμετρικό πρόσωπο, τριγωνική μύτη και ένα πλήρως ανεπτυγμένο, θηλυκό σώμα. Πλούσιο στήθος (τουλάχιστον σε σχέση με τα άλλα κορίτσια της γειτονιάς), πεταχτός κώλος και καλλίγραμμα πόδια.

Η Ελένη, παρά το νεαρό της ηλικίας της και σε αντίθεση με τα μέχρι τότε κρατούντα ήθη της γειτονιάς, φρόντιζε πάντα να επιδεικνύει τα σωματικά της χαρίσματα με το ντύσιμό της αλλά και με τον τρόπο που περπατούσε. Τα καλοκαίρια, φορούσε σχεδόν ανελλιπώς ένα κολλητό κόκκινο μπλουζάκι με τιράντες και ένα κολλητό τζην σκισμένο σορτσάκι από κάτω. Υποθέτω μάλιστα πως θα έπρεπε να είχε αυτό το σύνολο σε πολλά κομμάτια αφού το φορούσε σχεδόν καθημερινά, προς τέρψιν των αγοριών της γειτονιάς. Όλοι μας ξέραμε σχεδόν από μνήμης κάθε βαμβακερή πτυχή από το κόκκινό της μπλουζάκι και που ακριβώς έπρεπε να κοιτάξουμε για να δούμε αυτό που θέλαμε να δούμε. Εξάλλου δεν το έκανε και ιδιαίτερα δύσκολο για μας αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που έσκυβε να δέσει τα κορδόνια της με χαρακτηριστικά αργές κινήσεις, σα να ακολουθούσε συγκεκριμένη τελετουργία. Τίναζε πρώτα τα μαλλιά πίσω και μετά τέντωνε το πόδι της προς τα μπρος. Με αργές κινήσεις κατέβαζε τα χέρια που σχεδόν χαϊδεύαν τα πόδια της μέχρι να φτάσουν στα κορδόνια και έδενε επιμελώς τα κορδόνια για ώρα. Την ευχαριστούσε μάλιστα πολλές φορές να σηκώνει απροειδοποίητα το βλέμμα της και να μας τσακώνει να χαζεύουμε ανάμεσα στο μπλουζάκι της.

Ή Ελένη ήταν επίσης ίσως η πρώτη από τις κοπέλες της γειτονιάς που περπατούσε κουνώντας τον κώλο της ρυθμικά με κάθε βήμα. Ήταν θα έλεγα αυτή που είχε καθιερώσει αυτό τον τρόπο περπατήματος και για τις άλλες κοπέλες της γειτονιάς. Αλλά και γενικά όλες οι κινήσεις της ήταν θηλυκές και πολύ «ώριμες» σε σχέση με τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας της. Θα έλεγε κανείς ότι μαζί με την Ελένη, μετακόμισε και η εφηβεία στον συνοικισμό μας.

Όλα τα αγόρια της γειτονιάς ήμασταν ψιλοτσιμπημένα με την Ελένη. Η συμπεριφορά της εξάλλου ήταν από αυτές που δε σε αποθάρρυναν εξ’ αρχής από το να κάνεις κάποια «κίνηση». Δεν ήταν απόμακρη όπως ίσως μερικά κορίτσια που θεωρούνται αντικειμενικά πολύ όμορφες και απλησίαστες. Αντιθέτως, πολλές φορές ίσως να υπονοούσε πώς θα μπορούσαν να υπάρξουν ελπίδες αν κανείς προχωρούσε. Ωστόσο, αυτοί που εν τέλει το έκαναν, εισέπρατταν κατά κανόνα την απόρριψη η οποία γινόταν μετά γνωστή ευρέως στην γειτονιά ως «ο τάδε έφαγε χυλόπιτα από την Ελένη». Μετά από κάθε τέτοιο συμβάν, η Ελένη απαντούσε στις φήμες δηλώνοντας συμπαράσταση για τον απορριφθέντα και ζητώντας από τα υπόλοιπα παιδιά να μην τον κοροϊδεύουν γιατί τουλάχιστον αυτός είχε το θάρρος να προσπαθήσει.

Όσο περνούσε ο καιρός, τα ερωτικά «θύματα» της Ελένης πληθαίναν ενώ δε θα ήταν άδικο να παρατηρήσει κανείς πώς ο εγωισμός της έδειχνε να τρέφεται και να μεγαλώνει κάθε φορά.

Εγώ φυσικά, ως μικρότερος της, ούτε που θα φανταζόμουν ποτέ να κάνω κάποια κίνηση ή να εκδηλώσω τον θαυμασμό μου για την ίδια. Ωστόσο, θα ήταν ψέμα αν δεν παραδεχόμουν πως κάθε φορά που κατέβαινα να παίξω στο δρόμο και δεν την έβλεπα, απογοητευόμουν.

Advertisements

2 thoughts on “Η Ελένη (Μέρος πρώτο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s