Υγρασία

Στον Πειραιά υπάρχουν τέσσερις άστεγοι. Τουλάχιστον, τόσους έχω συναντήσει.

Ο ένας από αυτούς συχνάζει στους πιο εμπορικούς δρόμους: μπορείς να τον δεις στην Πολυτεχνείου, ή στη Βασιλέως Γεωργίου, συνήθως έξω από τα H&M το πρωί και μετά ανάμεσα σε Πολυτεχνείου και Λαμπράκη το απόγευμα – γενικά, όπου έχει κόσμο. Είναι ιδιαιτέρως εξωστρεφής και σου φωνάζει «καλημέρα» ή «καλησπέρα» όταν περνάς από μπροστά του πάντα χαμογελαστός.

Μπροστά του έχει συνήθως ένα εικόνισμα χωρισμένο με χαρτόνια του που όταν τον προσεγγίζεις από τη μια πλευρά δείχνει τον Χριστό και όταν από την άλλη, την Παναγία. Για να ακριβολογούμε, δεν είμαι βέβαιος ότι είναι άστεγος γιατί δεν τον έχω δει να διανυκτερεύει η να κοιμάται έξω, ωστόσο αυτό  δεν έχει και τόση σημασία.

Ο δεύτερος είναι ένας γερασμένος κύριος ο οποίος κυκλοφορεί με μια σακούλα δεμένη στο ένα πέλμα και μαλώνει μόνος του δυνατά στο δρόμο. Αυτόν δεν τον έχω δει ποτέ να κάθεται σε ένα σημείο, αλλά τον έχω δει να περπατά από Πολυτεχνείου μέχρι Λαμπράκη, πολλές φορές.

Τον τρίτο το έχω πετύχει μια φορά μονάχα να κοιμάται στα σκαλιά ενός δημόσιου κτιρίου. Αυτός φαινόταν νεότερος από τους άλλους, αλλά έκτοτε δεν τον έχω ξαναδει.

Ο τέταρτος είναι ένας ισχνός, γερασμένος κύριος με μακριά πυκνά μαλλιά και γένια. Αυτός είναι ο πιο συνεσταλμένος από τους άλλους δύο και ποτέ δεν τον έχω συναντήσει να ζητά ελεημοσύνη. Έχει τα πράγματα του στην Κουντουριώτου και συνήθως τον βλέπω να κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Καμιά φορά όταν κοιμάται, του αφήνω ένα σάντουιτς που αγοράζω από ένα μαγαζί απέναντι από τη γωνία που κοιμάται. Του τα αφήνω μέσα σε δεμένη σακούλα μπροστά του και βάζω μέσα και ένα μπουκάλι νερό. Αφού τα ακουμπήσω δίπλα του, προχωράω γρήγορα για να μη με πάρει χαμπάρι.

Την Δευτέρα έβρεχε καταρρακτωδώς και είχε πολύ κρύο. Περνώντας από το σημείο που κοιμάται, τον είδα να κάθεται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας αφού το χαρτόνι στο οποίο συνήθως κοιμάται είχε γίνει μούσκεμα. Κοιτούσε προς τα εκεί απαθής και μου φάνηκε να προσπαθεί να καπνίσει μια γόπα από τσιγάρο. Σκέφτηκα που θα μπορούσα να βρω ένα πλαστικό νάιλον για να προστατεύεται από την βροχή. Ίσως στα Τζάμπο;

Αργότερα στη νύχτα, γύρισα σπίτι και ενώ διάβαζα στον καναπέ κοίταξα τυχαία την γωνία του σαλονιού και είδα ότι οι τοίχοι είχαν γεμίσει υγρασία. Κάποια σπασμένη υδροροή. Ασυναίσθητα, εκνευρίστηκα πολύ που θα έπρεπε να πάρω τηλέφωνο να έρθουν να το δουν. Αμέσως μετά, θυμήθηκα το νάιλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s