Πάρτυ στον Κωπηλατικό όμιλο

Αν και η παρούσα ανάρτηση συνιστά παρέκβαση από τη συνήθη θεματολογία του μπλογκ, ήταν κάτι που μου προξένησε το ενδιαφέρον από τον σημερινό Τύπο. Συνάντησα λοιπόν αυτό το άρθρο: https://www.lawgazette.co.uk/law/city-solicitor-required-to-register-as-sex-offender/5059571.article Γι αυτούς που βαριούνται, το άρθρο πραγματεύεται την ιστορία ενός παντρεμένου Άγγλου δικηγόρου, που δούλευε σε ένα μεγάλο επενδυτικό οίκο και στο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ ενός … Συνεχίστε να διαβάζετε το Πάρτυ στον Κωπηλατικό όμιλο.

Advertisements

Η Τ., η Λούσυ και το Λονδίνο

Πριν ξεκινήσω στην εταιρία που είμαι, δεν χώριζα ποτέ στο μυαλό μου τα ταξίδια σε πετυχημένα και αποτυχημένα. Από τη στιγμή που επέστρεφα από  κάποιο ταξίδι, αυτό ήταν από μόνο του επιτυχημένο. Αυτό όμως τώρα έχει αλλάξει και η διάκριση αυτή μου φαίνεται πλέον τόσο φυσική. Κι έτσι, δε μπορώ να την αποφύγω. Το ταξίδι, … Συνεχίστε να διαβάζετε το Η Τ., η Λούσυ και το Λονδίνο.

«Κάνετε όμως και εσείς κάτι μαλακίες ρε αδερφάκι μου»

Τον βλέπω 8 παρά πέντε. Ή με βλέπει. Μικρή σημασία έχει. Σταματάει, μπαίνω μέσα. Ευτυχώς. "Χίλτον, παρακαλώ". Ανεβαίνουμε Συγγρού. Από όσο μπορώ να διακρίνω με την περιφερειακή μου όραση, δε μπορώ να μην παρατηρήσω μια εμφανή ομοιότητα με τον Θεοχάρη. Τον Ταξίαρχο. Μόνο πιο κοντός και με λιγότερα μαλλιά. Γύρω στα πενήντα. Το ταξί (ίσως και ο … Συνεχίστε να διαβάζετε το «Κάνετε όμως και εσείς κάτι μαλακίες ρε αδερφάκι μου».

Ο Παράδεισος των μπλογκς

Έχεις σκεφτεί που πηγαίνουν τα μπλογκς όταν πεθαίνουν; Σίγουρα πηγαίνουν σε ένα μέρος που όλοι γράφουν, διαβάζουν και σχολιάζουν. Όμως χωρίς περιστροφές. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς να φοβάσαι μην αποκαλύψεις πολλά . Ή να σε διαβάσει κάποιος που δε πρέπει. Όλοι γράφουν για τον εαυτό τους και αυτά που ζουν και σκέφτονται χωρίς καμία αυτολογοκρισία. Πηγαίνουν … Συνεχίστε να διαβάζετε το Ο Παράδεισος των μπλογκς.

Πρόσκληση σε Τσάι (ή «Η μέρα που καρπάζωσα τον διαρρήκτη μου»)

  *Κανένας διαρρήκτης δεν κακοποιήθηκε κατά το γράψιμο αυτής της ανάρτησης* Σε γυρνάω στο 2001. Είναι Ιανουάριος και είμαστε στη Θεσσαλονίκη. Προ κρίσης. Eν μέσω της ευδαιμονίας των πρώτων ριάλιτι. Είμαστε στην Τούμπα για την ακρίβεια. Στο πρώτο φοιτητικό μου σπίτι. Ανώγειο. Είναι βράδυ Κυριακής μετά τα Φώτα και έχω γυρίσει για να διαβάσω για … Συνεχίστε να διαβάζετε το Πρόσκληση σε Τσάι (ή «Η μέρα που καρπάζωσα τον διαρρήκτη μου»).

Η μάχη με την ύλη

  Η κατάρα μας ως σκεπτόμενα όντα είναι η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαμε υπό ορισμένες συνθήκες να απεξαρτηθούμε από τα δεσμά της ύλης. Ως είδος, απεχθανόμαστε την ύλη γιατί την έχουμε συναρτήσει με τη θνητότητα. Σε βάθος χρόνων λοιπόν, η ανθρώπινη διανόηση εξύφανε θεωρίες που υποστήριζαν ότι το πνεύμα και την ψυχή είναι έννοιες που δεν … Συνεχίστε να διαβάζετε το Η μάχη με την ύλη.

Τετάρτη πρωί

Σήμερα στο δρόμο ήταν σταματημένο ένα ασθενοφόρο. Πάντα τρέμω στο τι θα δω πιο δίπλα. Ποιον και σε τι κατάσταση να περιμένει να μπει μέσα. Οπότε πάντα όταν μπορώ γυρνάω από την άλλη ή προσπαθώ να μην κοιτάξω προς τα εκεί. Σήμερα όμως δεν τα κατάφερα. Όταν έστριψα στο διπλανό δρόμο από εκεί που ήταν … Συνεχίστε να διαβάζετε το Τετάρτη πρωί.