ΟΣΕ

ose

Πρόσφατα, ταξίδεψα με το τρένο μετά από πολύ καιρό. Δε μπορώ καν να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που το είχα κάνει αυτό στην Ελλάδα.

Από τις διαδρομές με το τρένο, η αγαπημένη μου, ως παιδί, ήταν η Θεσσαλονίκη – Βόλος και όχι μόνο επειδή επισκεπτόμασταν τον παππού και τη γιαγιά. Το πέρασμα ανάμεσα από τα Τέμπη ήταν μια εμπειρία σχεδόν μαγική για μένα.

Τα δέντρα πάνω στον Όλυμπο και τον Κίσαβο μετατρέπονταν σε πολλά και διαφορετικά πλάσματα της φαντασίας μου όπως δεινόσαυροι και τέρατα που ζούσαν πάνω στα βουνά και ζωντάνευαν τη νύχτα. Κοιτούσα τη θέα έξω από το παράθυρο σα να έβλεπα ταινία και σκεφτόμουν τι ιστορίες θα εκτυλισσόταν με πρωταγωνιστές όλα αυτά τα πλάσματα.

Όταν περνούσαμε από κάποιο απομονωμένο φυλάκιο του ΟΣΕ και έβλεπα φως από μέσα, σκεφτόμουν ποιος θα μπορούσε να ζει εκεί μέσα και τι ιστορίες θα είχε να αφηγηθεί. Αυτή η απομόνωση μου φαινόταν μυστηριακή.

Και όταν έπεφτε η νύχτα και δε μπορούσες πια να δεις παρά την αντανάκλασή σου στο παράθυρο, απογοητευόμουν και ανυπομονούσα να τελειώσει το ταξίδι αφού ήμουν εγκλωβισμένος στον κόσμο εντός του βαγονιού που μου φαινόταν πολύ βαρετός.

Αργότερα, μεγαλώνοντας, τα ταξίδια με το τρένο απέκτησαν μια αίσθηση ανεξαρτησίας. Τα πρώτα Φίλιπ Μόρις στο κυλικείο με ελληνικό καφέ, διαδρομές τα απογεύματα και αέρας. Όταν ακόμα τα παράθυρα άνοιγαν και έμπαινε μέσα η πηχτή υγρασία του Καλοκαιριού στο σταθμό Πλατέως, η ξηρή φθινοπωρινή ψύχρα του Αιγινίου και η μυρωδιά από τα πεσμένα φύλλα και το υγρό χώμα.

Μετά, κάποιες παροδικές γνωριμίες αλλά κυρίως χρόνος. Χρόνος να σκεφτείς, να σχεδιάσεις άπιαστους στόχους, να ονειρευτείς, να βαρεθείς και να μάθεις να περνάς με τον εαυτό σου.

Advertisements

4 thoughts on “ΟΣΕ

  1. Τι μου θύμισες τώρα! Ο δικός μου παπούς -παλιός σιδηροδρομικός – ερχόταν στην Αθήνα την ημέρα που τελείωναν τα σχολεία για να με πάρει μαζί του στο χωριό στο Πήλιο. Φυσικά το ταξίδι γινόταν με το τρένο και ήταν μοναδική εμπειρία. Δεν φαντάζεσαι πόσο μου ‘χει λείψει ένα ταξίδι με τρένο …. από εκείνα όμως τα παλιά.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Ο! Μα μη μου πεις ότι ανεβαίνατε και στο Πήλιο με το τρενάκι από Αγριά;

    Ναι, από εκείνα με τα πράσινα βαγόνια με τις κουκέτες και με τις αναρτήσεις που πήγαιναν πάνω κάτω σα να έπεφταν σε συνεχείς λακούβες (το οποίο έβρισκα νανουριστικό).

    Ή πιο μετά, τα κόκκινα-κρεμ Ιντερσίτυ με τα μεγάλα (όπως μου φαινόταν τότε) καθίσματα από καφέ δερματίνη (μα τι χλιδή!)

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s