«Κάνετε όμως και εσείς κάτι μαλακίες ρε αδερφάκι μου»

Τον βλέπω 8 παρά πέντε. Ή με βλέπει. Μικρή σημασία έχει. Σταματάει, μπαίνω μέσα. Ευτυχώς. «Χίλτον, παρακαλώ». Ανεβαίνουμε Συγγρού. Από όσο μπορώ να διακρίνω με την περιφερειακή μου όραση, δε μπορώ να μην παρατηρήσω μια εμφανή ομοιότητα με τον Θεοχάρη. Τον Ταξίαρχο. Μόνο πιο κοντός και με λιγότερα μαλλιά. Γύρω στα πενήντα. Το ταξί (ίσως και ο ίδιος) μυρίζει σαν τασάκι.

Συνεχίζουμε στη Συγγρού. Μπροστά μας μια λευκή Μερσεντές. Κοιτάει κάτι στο κινητό. Μπροστά, η κίνηση αυξάνεται και τα αυτοκίνητα σταματάνε. Η λευκή Μερσεντές έχει σταματήσει και αυτή αλλά πλησιάζει πλέον απειλητικά στη μούρη μας. Συνεχίζει να κοιτάει το κινητό. Σκέφτομαι να του πω κάτι αλλά το αναβάλλω με το φόβο μήπως παρεξηγηθεί. Κοιτάζει τελευταία στιγμή και σκαρφαλώνει στα φρένα. Σχεδόν ταυτόχρονα απλώνει το χέρι του μπροστά μου για να μην βγω από το παρμπρίζ από το απότομο φρενάρισμα και μπω στη λευκή Μερσεντές και μετά θα πρέπει να τους εξηγώ για τον Θεοχάρη, το κινητό κλπ.

«Και μετά λες πως γίνονται τα ατυχήματα! Κοιτάνε λίγο στο κινητό και μετά καρφώνονται μπροστά» λέει με αγανάκτηση. Δεν μπορώ να καταλάβω αν κάνει αυτοκριτική ή κατακρίνει τους άλλους. «Και ούτε καν μιλούσα να φανταστείς». Μπερδεύομαι ακόμη περισσότερο.

Βγαίνουμε στην Αμαλίας. «Δικηγόρος; Όπλα, ναρκωτικά και πουτάνες» λέει αφοριστικά. Γυρνάω το κεφάλι μου πηγαίνοντας το παράλληλα προς τα πίσω και τον κοιτάζω με απορία. «Εκεί είναι τα λεφτά για. Ξέρω εγώ. Αστικά, εμπορικά και μαλακίες. Έρχονται και δεν έχουν λεφτά. Ποιος να σε πληρώσει ρε κακομοίρη; Ενώ στα ναρκωτικά, έρχεται και του λες «Κύριος, είναι να φας 18 χρόνια, θα σου τα κάνω 3. Πέσε 50 χιλιάρικα. Δίνεις του Εισαγγελέως, των δικαστών και ΤΣΟΥΠ έξω ο μάγκας». Ησυχία. «Ενώ εμένα, αν με πιάσουν με ένα τσιγαράκι θα φάω δεκαπέντε χρόνια. Επειδή είμαι μπατήρης, κατάλαβες». Περισσότερη ησυχία.

Περνάμε από το Σύνταγμα και ανεβαίνουμε τη Βασιλέως Γεωργίου. «Κάνετε και εσείς όμως κάτι μαλακίες ρε αδερφάκι μου». Γνέφω αμήχανα προσπαθώντας να δείξω κατανόηση. Στην πραγματικότητα, δεν έχω ιδέα για τι μιλάει.

«Εγώ ήταν να τον πυροβολήσωνε [sic] έναν που είχα». Ησυχία. «Αλήθεια σου λέω θα τον πυροβολούσα. Παραλίγο να ανέβω στο γραφείο του με τη καραμπίνανε [sic]». Ασυναίσθητα, το χέρι μου βρίσκεται στο πόμολο της πόρτας. «Γιατί του το είπα και του τo ξεκαθάρισα. Μην κάνεις καμιά μαλακία για τα παιδιά μου. Μην μπαίνεις ανάμεσα σε ένα πατέρα που αγαπάει τα παιδιά του». «Σε έναν πατέρα που αγαπάει τα παιδιά του μην μπαίνεις ανάμεσα».

Προβληματίζομαι. Συνήθως οι δικηγόροι δεν κάνουν κάτι που τους έχει πει ο εντολέας τους ρητά να μην κάνουν. Τι σκορδοκαΐλα είχε αυτός τελοσπάντων ο συνάδελφος να προασπιστεί τα συμφέροντα του εντολέως του σε τέτοιο βαθμό και παρά τη ρητή του απαγόρευση επι ποινής τυφεκισμού; Τέτοια επαγγελματική αυταπάρνηση;

«ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΟ ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΠΟΥΤΑΝΑ!» ξεσπά. «ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΤΕΡΑ» συνεχίζει. Σάλια πετάγονται στο παρμπρίζ. Τα αυτιά μου βουίζουν από την ένταση της φωνής του. Επικρατεί αμηχανία.

«Μου σκάνε που λες μήνυση για ενδοοικογενειακή βία» λέει πλέον πολύ ήρεμα, σχεδόν αδιάφορα «και τρώω 18 μήνες στο κεφάλι – ΣΤ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ! Μου σκάνε άλλη μια για αρπαγή ανηλίκου επειδή άργησα λέει να τα επιστρέψω δύο βδομάδες και τρώω άλλους 18. Σύνολο 36 μήνες και τώρα είμαι έξω με αναστολή. Εμένα; Στ’ αρχίδια μου. Και του λέω του μαλάκα, όλο μαλακίες κάνεις και τι μου απαντά; «Τη δουλειά μου κάνω κύριε». Άκου εκεί να δεις ένα μαλάκα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s