Η Τ., η Λούσυ και το Λονδίνο

Πριν ξεκινήσω στην εταιρία που είμαι, δεν χώριζα ποτέ στο μυαλό μου τα ταξίδια σε πετυχημένα και αποτυχημένα. Από τη στιγμή που επέστρεφα από  κάποιο ταξίδι, αυτό ήταν από μόνο του επιτυχημένο. Αυτό όμως τώρα έχει αλλάξει και η διάκριση αυτή μου φαίνεται πλέον τόσο φυσική. Κι έτσι, δε μπορώ να την αποφύγω. Το ταξίδι, λοιπόν, αυτό ήταν επιτυχημένο. Αλλά για τους λάθους λόγους.

Την Παρασκευή, είχα τελειώσει ό,τι είχα να κάνω και βρεθήκαμε με την Τ. στο άππερ ντεκ μπαρ, κοντά στο Λόντον Μπριτζ. Η Τ. είχε μόλις τελειώσει την δουλειά. Για την ακρίβεια τους είχε πει ότι πηγαίνει σε μίτινγκ.  Τα τελευταία χρόνια, δουλεύει σε μια ασφαλιστική εταιρία στη Λλόυντς. Απόφοιτος του Μωραϊτη, μισή Αμερικανίδα, από οικογένεια με πρόσβαση στη ελληνική ναυτιλία. Καμιά ασφαλιστική δε μπορεί να πει όχι σε τέτοια προσόντα. Τουλάχιστον καμία από αυτές που ξέρω.

Είχα να δω την Τ. πάνω από 10 χρόνια, από τις ξέγνοιαστες εποχές της Αγγλίας. Μιλήσαμε για το (νέο) χωρισμό της με τον Π. που είναι πλέον μόνιμα (;) Σιγκαπούρη, το γάμο της Ε. για να πάρει βίζα και να μείνει στην Αγγλία, τον χωρισμό του Τ. από την Ε. που ποτέ δε χωνεύαμε, το σεξ και την έλλειψή του και τον χρόνο που περνάει κάνοντας πράγματα που νομίζουμε ότι θέλουμε.

Η Τ. είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα. Αυτό που με γοητεύει περισσότερο σε αυτή είναι το πόσο καλόπιστη είναι. Αυτό της το χαρακτηριστικό είναι ο λόγος που έχει υποστεί τις περισσότερες φάρσες μου. Θυμάμαι τις εποχές του μεταπτυχιακού που την είχα πείσει ότι ήμουν από την εταιρία διαχείρισης των Εστιών και την είχα κάνει να πιστέψει πως θα της κάνουμε έξωση για να στεγάσουμε έναν Άραβα πρίγκηπα ο οποίος όμως δεν είχε πρόβλημα να συγκατοικήσει μαζί της, αν και αυτή συμφωνούσε.

Η Τ. μένει σε ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στο Κέσινγκτον. Θυμάμαι όταν με είχε φιλοξενήσει πρώτη φορά, ο ύπνος που είχα πάρει στον λευκό καναπέ της ήταν ίσως ο πιο γλυκός ύπνος της ζωής μου. Το διαμέρισμα είναι στον όγδοο όροφο και στο παράθυρο πίσω από τον καναπέ φτάναν οι κορυφές δύο μακρόστενων δέντρων. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον ήχο από τα φύλλα και τον αέρα που περνούσε ανάμεσά τους και την φθινοπωρινή διαυγή ψύχρα. Ο πρώτος μου λονδρέζικος ύπνος.

Με την Τ. είχαμε έρθει πολύ κοντά από τον πρώτο καιρό. Μοιραζόμασταν πολλά, ενώ παρόλο που μέναμε σε διπλανά μπλοκ στις εστίες, μιλούσαμε από το σταθερό τηλέφωνο. Πάντοτε οι αληθινοί φίλοι μιλάνε από το σταθερό. Μιλούσαμε για το τσάι και πόσο δε μου άρεσε. Για τον Π. και τα παραπτώματά του. Για την Άννα.

Λίγο μετά την τέταρτη μπύρα, έφτασε στο μπαρ η Λούσυ. Συνάδελφος της Τ., Αγγλίδα, μετρίου αναστήματος, με ξανθά μαλλιά και γαλάζια, αν μπορώ να θυμηθώ καλά, μάτια. Μπορεί και πράσινα. Αυτό που ξεχώριζε ωστόσο πάνω της ήταν τα χείλη της που ήταν σαν ένα ζουμερό κοκκινωπό ράμφος κουκουβάγιας. Όταν μιλούσε, το άνω χείλος της ξεκολλούσε από τα δόντια της με μια παλινδρομική κίνηση. Αυτό, σε συνδυασμό με την κόκνι προφορά της ήταν που έκαναν τη Λούσυ σέξυ στα μάτια μου.

Η Λούσυ ήταν μεγαλωμένη στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, στα Ντοκλαντς, όμως πριν γνωρίσουν την ανάπτυξη που έχουν σήμερα (που ξεκίνησε μετά το 1982). Ήταν ένα μοναδικό κράμα ανατολικής αλμύρας και αρωμάτων από τα πιο ακριβά αρωματοπωλεία του Σίτυ. Μπορεί το άρωμα της να είχε αλλοιωθεί, αλλά η γεύση της παρέμενε η ίδια. Ή έτσι φαινόταν τουλάχιστον.

Μου μίλησε για το δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου (σημ. 2014) και το γιατί νομίζει ότι μόνο οι Σκωτσέζοι έχουν να χάσουν. Όταν της μίλησα για τα πετρέλαια του Αμπερντύν έδειξε απάθεια κατεβάζοντας μια τζούρα Φόστερς. Δεν είμαι σίγουρος ότι ήξερε ακριβώς τι συμβαίνει εκεί πάνω. Λογικό είναι. Όταν ζεις στο Σίτυ ξοδεύεις πολύ περισσότερο χρόνο στο να περνάς καλά από το να ασχολείσαι με πολιτική παραπάνω από όσο χρειάζεται για να αλλάξεις κάποιο ευφυολόγημα στα σόσιαλ κ τα χάπυ άουρς.

Χωρίς να το θέλω, άρχισα να συγκρίνω την Λούσυ με την Άννα. Πόσο άδικο για την Άννα. Ήταν κομμάτι της ζωής μου, ενώ η Λούσυ ήταν μια γυναίκα που μπορεί – το πιο πιθανό- να μην έβλεπα ποτέ ξανά στη ζωή μου.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Αυτοί που προσφέρουν άνευ όρων αγάπη. Όπως αυτή που σου δίνει ένα σκυλί. Και αυτοί που θέτουν τους όρους τους και δέχονται τους όρους των άλλων. Αν αγαπάς ή είσαι ανασφαλής, ανήκεις συνήθως στην πρώτη κατηγορία. Η δεύτερη κατηγορία μπορεί να έχει ανθρώπους που αγαπάνε, αλλά σίγουρα δεν έχει ανασφαλείς.

Σε οποιαδήποτε κατηγορία και να ανήκει κανείς, δύσκολα θα μπορούσε να αντισταθεί στον κώλο της Λούσυ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s