Δυστοκία

Ο Φεβρουάριος μπήκε κάπως αγχωμένα. Με πολλά στο μυαλό και δυστυχώς λίγα και δύσκολα στην πράξη. Το απότοκο αυτής της κατάστασης φάνηκε ίσως και στις αναρτήσεις του μήνα μέχρι τώρα (ή για να ακριβολογούμε στην έλλειψή τους).

Χθες ήταν ακόμα μια δύσκολη ημέρα. Αυτές που οι Άγγλοι λένε μεγάλες. Long day. Που υποθέτω βασίζεται στην αρχή του ότι όταν περνάς καλά ο χρόνος περνάει γρήγορα και φυσικά το αντίστροφο.

Περίεργο το πως στην έλλειψη σοβαρών προβλημάτων μένει χώρος στο μυαλό για άλλα, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ασήμαντα. Όμως και αυτά, αφού βρίσκουν χώρο παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, φουσκώνουν και σε πνίγουν.

Σε μια στιγμή που είχα το κεφάλι σκυμμένο και μάλωνα με τις σκέψεις μου, ήρθε ο Χ. χωρίς να το καταλάβω και ακούμπησε το μέτωπό του στο δικό μου και με κοίταξε χαμογελώντας. Έμεινε έτσι για κάποια δευτερόλεπτα.

Και ξαφνικά διαλύθηκαν τα πάντα. Σαν οι σκέψεις που έκανα μέχρι τότε να ρουφήχτηκαν σε ένα στεγανό μακριά από μένα. Και έμεινε μόνο χώρος εκεί μέσα για τα μάτια του Χ. Και το χαμόγελό του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s