Όμικρον Δέλτα

Με τον Δ. ήμασταν μαζί σε όλο το Δημοτικό χωρίς όμως να κάνουμε ποτέ ιδιαίτερη παρέα. Σε εκείνη την ηλικία, για κάποιο περίεργο λόγο, τα παιδιά διαλέγαν την παρέα τους με βάση το ύψος τους. Ή τουλάχιστον έτσι έχει καταγραφεί στο μυαλό μου. Ίσως επειδή τύχαινε πάντα να είμαι ο πιο ψηλός μέσα στην τάξη και ξεχώριζα, κάτι για το οποίο αισθανόμουν κατά κανόνα ντροπή. Πάντα ζήλευα τα παιδιά που είχαν ένα μέτριο ύψος. Τα θεωρούσα πιο προσαρμοσμένα, πιο συμβατά.  Γενικά ο,τιδήποτε σε μικρή ηλικία ξεχωρίζει, κατά κανόνα κοροϊδεύεται.

Ο Δ. ήταν από τους κοντούς της τάξης. Ήταν, μάλιστα, κατά κάποιο τρόπο ο αρχηγός τους. Πάντα μέσα στη μόδα. Από τους πρώτους που φορούσανε τζιν, ενώ όλοι εμείς ακόμα φορούσαμε φόρμες ανεξάρτητα από το αν είχαμε Γυμναστική. Κάθε μέρα ζελέ στα μαλλιά και άρωμα. Άκουγε Τρύπες, Μωρά στη Φωτιά, Nirvana, Iced Earth, φορούσε μπλούζες Iron Maiden και έφερνε το κίτρινο-μωβ γουόκμαν του στο σχολείο. Κάπνιζε. Έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα σε συγκρότημα με παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου. Ήταν πάντα πιο προχωρημένος από την ηλικία του. Ήταν ο πρώτος από όλους μας που είχε φιλήσει κορίτσι στις τουαλέτες του σχολείου. Στο στόμα!

Δεν τον ενδιέφεραν ιδιαίτερα τα αθλήματα. Ούτε και τα μαθήματα. Κατά κανόνα έπαιρνε «Β». Μερικές φορές «Γ» και άλλες «Δ». Ωστόσο, η δημοφιλία του στο σχολείο ήταν πρωτοφανής. Παιδιά μεγαλύτερων τάξεων κάναν παρέα μαζί του για να θεωρούνται δημοφιλή. Ήταν πάντα το επίκεντρο της παρέας. Πολλές φορές μάλιστα έμπλεκε και σε καβγάδες με παιδιά μεγαλύτερων τάξεων και παρ’ όλο το μικρό του ανάστημα ήταν ιδιαίτερα νταής.

Όσο κι αν προσπαθώ, δε μπορώ να θυμηθώ κάποια αλληλεπίδραση μαζί του παρ’ όλο που ήμασταν 6 χρόνια στο ίδιο τμήμα. Ίσως φταίει και ο καιρός που έχει περάσει. Θυμάμαι μόνο μια φορά που με είχε κοροϊδέψει για την άγνοιά μου για τα είδη της μουσικής που άκουγε. Αλλά δε θυμάμαι να μου είχε κάνει κακή εντύπωση. Πολύ πιθανό τότε να μην είχα καταλάβει καν την ειρωνεία του.

Από το Δημοτικό και μετά έχασα τα βήματά του. Δεν ξέρω καν αν πήγε Γυμνάσιο και που. Δεν τον είχα συναντήσει ποτέ έξω, παρ’ όλο που η πόλη στην οποία μέναμε ήταν μικρή. Φήμες ακούγονταν ότι είχε μπλέξει με ηρωίνη.

Ο καιρός πέρασε και τον είχα σχεδόν ξεχάσει. Είχε γίνει εν τω μεταξύ ένα ριγιούνιον συμμαθητών στο οποίο δεν πήγα ποτέ και υποθέτω ούτε και εκείνος.

Όταν έμαθα, πριν καιρό, για το δυστύχημα για κάποιο περίεργο λόγο δε ξαφνιάστηκα. Παρ’ όλο που είναι ο πρώτος, τουλάχιστον από όσο ξέρω, που έφυγε από μας. Κάποιος έπρεπε να κάνει την αρχή υποθέτω και για κάποιο λόγο ο Δ. έμοιαζε ιδανικός.

Έχω την εντύπωση ότι έζησε μια συμπυκνωμένη ζωή. Πυκνή. Χωρίς αραιά διαλέιμματα πλήξης. Ανιας και πραγμάτων τα οποία απλώς πρέπει να κάνεις ανεξάρτητα από το αν θέλεις ή όχι. Φαινόταν να υποτιμά την αξία της ζωής και έτσι ήταν ελεύθερος από το φόβο να τη χάσει. Φαινόταν να κάνει αυτό που ήθελε και μόνο. Η δεκαετία του ’90 ήταν γεμάτη από τέτοιους χαρακτήρες και μερικές φορές αναρωτιέμαι που μπορεί να έχουν καταλήξει τώρα. Όχι για τον Δ. Για αυτόν, δυστυχώς, ξέρω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s