Το Toefl, η πιστωτική και το στραγάλι – Μέρος πρώτο

Ο πατέρας μου ήταν εκ πεποιθήσεως ενάντια στις πιστωτικές κάρτες. Τις χρυσές εποχές που οι τράπεζες σου στέλναν πιστωτικές με το ταχυδρομείο χωρίς να έχεις κάνει καν αίτηση ή να τις έχεις ζητήσει, θυμάμαι ότι εκνευριζόταν πάρα πολύ που έπρεπε να έρθει αυτός σε επικοινωνία με την τράπεζα και να τους ζητήσει να τις ακυρώσουν. Κάτι που ήταν εδώ που τα λέμε λογικό αν σκεφτείς ότι δεν τους είχε ζητήσει να τις εκδώσουν αυτός.

Τον θυμάμαι να βλαστημάει προσπαθώντας να τις κόψει με το ψαλίδι στο καλάθι αχρήστων του γραφείου. Η αρχή του πατέρα μου ήταν ότι πάντα ξοδεύουμε αν έχουμε και ποτέ δεν χρεωνόμαστε για να αγοράσουμε κάτι, οπότε και όλη η λογική των πιστωτικών καρτών ήταν κάτι πολύ έξω από την ιδιοσυγκρασία του.

Αυτή η (σχεδόν) φοβία προς τις πιστωτικές, ωστόσο δε συμβάδιζε με τον υπόλοιπο, «πολιτισμένο» κόσμο που για κάποιες αγορές επέβαλε ως αποκλειστικό τρόπο πληρωμής την χρήση πιστωτικής κάρτας. Και εξηγούμαι.

Όταν έφτασα στο τέταρτο έτος και είχα αποφασίσει να συνεχίσω τις σπουδές μου στο εξωτερικό, μια από της προϋποθέσεις που μου είχαν θέσει τα πανεπιστήμια στα οποία είχα υποβάλει την αίτησή μου ήταν να πετύχω 108/120 στις εξετάσεις πιστοποίησης γνώσης αγγλικών TOEFL computer based exam μιας και το Proficiency που είχα πάρει στη Β’ Γυμνασίου δεν τους γέμιζε και πολύ το μάτι.

Ωστόσο, έχοντας να κάνεις με Αμερικάνους, απαιτούσαν τα εξέταστρα (αν θυμάμαι καλά γύρω στα 80 δολάρια) να καταβληθούν μέσω πιστωτικής κάρτας. Βρε τι τηλέφωνα να μου δώσουν λογαριασμό για έμβασμα, βρε τι να τους ζητώ διεύθυνση για να τους στείλω επιταγή τραπέζης. Τίποτα. Μόνο πιστωτική δεχόμαστε κύριε. Αδιέξοδο.

Η προθεσμία για την κράτηση των εξετάσεων πλησίαζε και λύση δεν είχε βρεθεί. Είχα λοιπόν εντελώς λογικά αρχίσει να αγχώνομαι να μην χάσω τις εξετάσεις για αυτό τον ανόητο, τεχνικό λόγο, που θα καθυστερούσε ίσως το μεταπτυχιακό μου για ένα έτος. Μετά από αλλεπάλληλες, πεισματικές αρνήσεις του πατέρα μου να βγάλει μια πιστωτική μόνο για την πληρωμή των εξέταστρων και μετά να την ακυρώσει ή να μην την χρησιμοποιήσει ξανά τελικά σκέφτηκε μια λύση που θα μπορούσε πιθανώς να μας βγάλει από το τέλμα.

Επικοινώνησε λοιπόν με ένα φίλο του, περιφερειακό διευθυντή γνωστής τράπεζας ο οποίος, δε μπορεί, θα είχε πιστωτική και του ζήτησε να μας εξυπηρετήσει αφού φυσικά θα του δίναμε το αντίτιμο και τα όποια έξοδα επιβάρυνσης σε μετρητά. Η συνενόηση έγινε (εν τη απουσία μου) και είχα πάρει τις οδηγίες να τον επισκεφτώ τη Δευτέρα το πρωί στο γραφείο της τράπεζας κοντά στα Λαδάδικα, στη Θεσσαλονίκη.

Χαρούμενος για αυτή την προοπτική, αλλά και ταυτόχρονα αγχωμένος, πήρα το 12 και κατέβηκα στην πλατεία Ελευθερίας . Φτάνοντας έξω από το κτίριο της τράπεζας (ήταν τα κεντρικά τους γραφεία στη Μακεδονία) ένιωσα δέος από τη μεγαλοπρέπεια και την αρχιτεκτονική. Μπαίνοντας στο κτίριο και μετά από έναν τυπικό έλεγχο από τον φύλακα, πλησιάζω στη ρεσεψιόν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s