Ο χρόνος και το τηλέφωνο

Σήμερα μια συνάδελφος έκλεισε απότομα το τηλέφωνο στη μητέρα της. Της είπε ότι πνίγεται στη δουλειά, ότι δεν έχει χρόνο και ότι θα την έπαιρνε αυτή, αλλά η μητέρα της επέμενε να μιλήσει (φάνηκε σαν να ήθελε να της πει κάτι στα γρήγορα) και η συνάδελφος της μίλησε απότομα και το έκλεισε.

Στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν τη μητέρα μου. Δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Χρόνια πριν, θα θύμωνα με τον εαυτό μου. Όχι πια. Ο χρόνος είναι σαν ένας αέρας που σηκώνει τις αναμνήσεις και τις ανακατεύει. Τις μπερδεύει. Το ίδιο, ευτυχώς, κάνει και με τον πόνο. Τον πασαλείφει. Και εκεί που είναι όλα τακτοποιημένα και σε τάξη, χάνονται. Μετουσιώνονται σε μια γενικότερη αίσθηση.

Τώρα, απλώς νιώθω ένα παράπονο. Σαν ένα κακομαθημένο παιδί που δεν του γίνεται το χατίρι. Έτσι ένιωσα. Ότι εγώ είχα όλο το χρόνο του κόσμου.

Advertisements

3 thoughts on “Ο χρόνος και το τηλέφωνο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s