Προειδοποίηση

Σήμερα διάβασα αυτό.

Και ένας κόμπος ανέβαινε σιγά σιγά στο λαιμό. Δενόταν με επιμέλεια και τεχνική. Καλά. Σε έναν κόμπο στιβαρό και άλυτο. Και, μετά, τα γράμματα στην οθόνη άρχισαν να θολώνουν. Να γίνονται πιο υγρά.

Κάθε εικόνα ήταν μια γροθιά στο στομάχι. Η μία πάνω από την άλλη. Και ξανά και ξανά. Χωρίς να μπορείς να σηκώσεις κεφάλι.

Και μετά σκέφτηκα πώς ο χρόνος και η ανάμνησή του μπορεί να έχει δύο όψεις. Δύο γαμημένες όψεις. Η μια από πάνω, ζωντανή και ζεστή με όμορφα χρώματα που σε αγκαλιάζει αλλά τη θεωρείς δεδομένη. Και μετά η άλλη, η ανάποδη που είναι το είδωλο της πρώτης. Σου θυμίζει ότι ήταν ζωντανή, ζεστή και όμορφη αλλά δεν μπορείς να την πιάσεις πια. Την βλέπεις, αλλά σε χωρίζει ένας γκρίζος καθρέφτης.

Άφησα ένα σχόλιο ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια κάποια προειδοποίηση πάνω από λέξεις που πρόκειται να σε σημαδέψουν αν τις διαβάσεις. Και μετά θυμήθηκα αυτά που έλεγα για τα μπλογκ και θύμωσα για ακόμη μια φορά που δεν συνέπεσα και δεν πρόλαβα παρά μόνο ετεροχρονισμένα.

Κάτι είναι και αυτό όμως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s