Overwhelmed

Δε μου έρχεται καμία Ελληνική λέξη που μπορεί να αποδώσει το «overwhelmed». Προσπαθώ στο translate αλλά μου δίνει «συγκλονισμένος». Καμία σχέση. Το αφήνω και λέω «θα το γράψω έτσι, δε βαριέσαι».

Είναι ίσως κάτι που έχει να κάνει με αυτό το αίσθημα μετά από τις γιορτές. Δε θέλω να πω «μεθεόρτια μελαγχολία». Δεν είναι μόνο αυτό. Δεν το έχω σήμερα με τις λέξεις.

Είναι κάτι παραπάνω τελοσπάντων. Σαν να γεμίζεις από συναισθήματα, εικόνες, σκέψεις, ανησυχίες, φόβους και ανεβαίνουν μέχρι πάνω και σε πνίγουν. Ξεχειλίζουν. «Πνιγμένος». Αυτή είναι ίσως η λέξη.

Σήμερα, η θάλασσα ανέβηκε στην Πολυτεχνείου. Πρώτη φορά ίσως. Και τη μύριζες και σε καλούσε να φύγεις. Δεν έχει σημασία ίσως που. Απλώς να φύγεις. Και για μια στιγμή όλα αλλάξανε στην Πολυτεχνείου. Τα μαγαζιά γίνανε πιο λαμπερά, οι άνθρωποι γελούσαν δυνατά. Δε χαμογελούσανε απλώς.

Και ένιωσα την ανάγκη να χαμηλώσω τη μουσική στα ακουστικά για να συνδεθώ με το περιβάλλον. Από τις λίγες φορές που θέλησα να φύγω από την απομόνωση.

Και σκέφτηκα πως θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε έτσι. Με την ομορφιά της θάλασσας. Και τα γέλια των ημερών με λιακάδα. Και τον φόβο, την αγριότητα του καιρού μας και την προχειρότητα της ζωής που τη ζεις με πιτζάμες και λερωμένα ρούχα ένα πρωινό σαν κι αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s