Λευκός θόρυβος

Χθες, γυρνώντας σπίτι, περπατούσα σκυφτός στην Πολυτεχνείου όταν άκουσα ένα θόρυβο, όχι από τους συνηθισμένους της πόλης. Έμοιαζε με τον θόρυβο που κάνεις όταν σέρνεις ένα ξύλο πάνω σε κάγκελα, μόνο που ήταν πιο πνιχτός.

Σήκωσα το κεφάλι και είδα μια κοπέλα να βαδίζει μπροστά μου, στα 40 βήματα και να σέρνει πάνω στο πεζοδρόμιο δεξιά-αριστερά ένα λευκό μπαστούνι. Ο ήχος ερχόταν από το χτύπημα του μπαστουνιού πάνω στα ειδικά κίτρινα πλακάκια που έχουν με ραβδώσεις.

Αν καμιά φορά ξέφευγε προς τα αριστερά, το μπαστούνι έχανε το πλακάκι και τότε καταλάβαινε από την απουσία του θορύβου ότι έχει αποκλίνει και επανερχόταν. Έτσι όπως προχωρούσε, σε κάποια από τις κινήσεις το μπαστούνι της σφήνωσε στα πόδια ενός σταντ που μια καφετέρια είχε κολλητά σε αυτά τα κίτρινα πλακάκια. Δεν έχασε το βήμα της αλλά σταμάτησε, γύρισε προς το σταντ και προσπάθησε να ξεκολλήσει το μπαστούνι. Οι λίγοι θαμώνες της καφετέριας αδιαφορούσαν. Ίσως δεν πρόσεξαν καν τι είχε γίνει. Μια κυρία που κινούνταν στην αντίθετη κατεύθυνση και την πρόσεξε, άρχισε να την κοιτά επίμονα με απορία. Σαν να μην καταλάβαινε τι έψαχνε η κοπέλα κάτω από τα σταντ.

Όταν πια κατάφερε να ξεκολλήσει το μπαστούνι της, επέστρεψε στο δρόμο της και συνέχισε να το σέρνει πάνω στο πεζοδρόμιο μόνο που αυτή τη φορά εκτός από τον υπόκωφο ήχο που έκανε όταν περνούσε πάνω από τα κίτρινα πλακάκια, έβρισκε καμιά φορά και πάνω στα μεταλλικά πόδια από τα σταντ και τα σκαμπό της καφετέριας.

Αφού προσπέρασε την καφετέρια, περπάτησε για είκοσι ακόμα μέτρα. Σταμάτησε και κατευθύνθηκε προς τα δεξιά κρατώντας πάλι το μπαστούνι της μπροστά που όμως βρήκε στην μέση της βιτρίνας ενός φαρμακείου. Χτύπησε λίγο περιεργαζόμενη το περβάζι και έκανε προς τα πίσω ώσπου κατάφερε να φτάσει στην είσοδο μιας πολυκατοικίας.

Την είχα πλέον φτάσει και ενώ την προσπερνούσα κόιταξα το πρόσωπό της και μου φάνηκε κάπως αναστατωμένη. Υπέθεσα πως θα είχε χάσει το μέτρημα των βημάτων της από το μάγκωμα του μπαστουνιού στα πόδια του σταντ. Σκέφτηκα να την πλησιάσω για βοήθεια, να τη ρωτήσω αν αυτό ήταν το σωστό νούμερο της πολυκατοικίας, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν ήθελα να την φέρω σε δύσκολη θέση. Σταμάτησα για λίγο και κοιτούσα. Όταν βεβαιώθηκα ότι μπήκε μέσα στην πολυκατοικία, συνέχισα τον δρόμο για το σπίτι.

Ασυνείδητα, συνέχισα πάλι να περπατάω σκυφτός αλλά δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τα κίτρινα πλακάκια. Σχεδόν άκουγα τον θόρυβο που έβγαζαν όταν περνούσε από πάνω το μπαστούνι. Και σκέφτηκα πώς αυτός ο θόρυβος μπήκε στην θέση των εικόνων. Κάλυψε τους άσχημους ανθρώπους της Πολυτεχνείου. Που πίνουν καφέ αδιάφορα, που κοιτούν περίεργα ή που σταματούν να δουν αν όλα πήγαν καλά στο τέλος. Και βρήκα στην ανάμνηση αυτού του θορύβου μια παρηγοριά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s