Σκοτεινή Ύλη

Να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δεν είναι μια κριτική βιβλίου ή ο,τιδήποτε τέτοιο. Θα έχετε καταλάβει εξάλλου ότι δεν είναι αυτό το θέμα αυτού του ιστολογίου.

Λεγομένου τούτου, έχω να σημειώσω τα εξής: πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση του Dark Matter από τον Blake Crouch. Ήταν σε γενικές γραμμές καλό, ειδικά αν σου αρέσουν τα θρίλερ (θρίλερ περισσότερο σε πλοκή και δράση παρά σε ό,τιδήποτε άλλο). Προσωπικά, με καθήλωσε μετά τις πρώτες 150 σελίδες και έτσι διάβασα τις επόμενες περίπου 200 μέσα σε 2 ώρες. Όμως τις πρώτες 150 τις παίδευα σε αποσπασματικές αναγνώσεις περίπου ενός μήνα (και έχοντας στο ενδιάμεσο αρχίσει και τελειώσει άλλα δύο βιβλία) γιατι παραπλανήθηκα είναι η αλήθεια για τη θεματολογία του. Ή τελοσπάντων άλλο πράγμα περίμενα και μου πήρε κάποιο χρόνο να συμβιβαστώ.

Χωρίς να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, η σκοτεινή ύλη στο βιβλίο πήρε κυρίως τη μορφή των παράλληλων συμπάντων παρά ο,τιδήποτε άλλο. Αυτό μου επανέφερε την εξής σκέψη:

Από καταβολής ίσως της ανθρωπότητας, η προσέγγιση μας στην ερμηνεία του κόσμου ήταν κατά κανόνα εγωκεντρική, δηλαδή ανθρωποκεντρική. Σίγουρα μπορεί να εφηύραμε τον Θεό για να εξηγήσουμε την κοσμογονία, όμως είτε Αυτός είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, είτε κάνει ότι κανεί για να μας τεστάρει και να μας χαρίσει την αιώνια καλοπέραση ή το αιώνιο μαρτύριο αντιστοίχως. Αντικείμενο και κεντρικό θέμα της δράσης Του είμαστε, μαντέψτε ποιός, ΕΜΕΙΣ.

Τώρα που αρχίζουμε σιγά σιγά να μαθαίνουμε για την σκοτεινή ύλη, ΚΑΙ αυτή την προσεγγίζουμε με βάση τον εαυτό μας: μα αυτό ίσως να σημαίνει ότι υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα, υπάρχουν δηλαδή διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μας ή της ζωής μας. Αυτό είναι που μας εξάπτει περισσότερο την φαντασία τουλάχιστον ως σκέψεις παράγωγες των επιστημονικών ευρυμάτων. Στο βάθος της σκέψης αυτής κρυβόμαστε και πάλι εμείς.

Η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια ωστόσο δε μπορεί παρά να είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύπλοκο από απλοποιημένα παράλληλα σύμπαντα που υπάρχουν δίπλα μας και δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας. Σίγουρα κάτι πολύ διαφορετικό και πολυδιάστατο από διαφορετικές εκδόχές του ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ που έχουν προκύψει από τις διάφορες επιλογές που έχουμε κάνει στη ζωή.

Η επιστήμη (κυρίως ίσως η Φυσική περισσότερο από όλες) μας υποδεικνύει συνεχώς, μέρα με τη μέρα, άρθρο με το άρθρο, ότι ΔΕΝ είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα. Όμως αυτή η συνειδητοποίηση είναι εντελώς ασυμβίβαστη (και σίγουρα όχι ασύμβατη) με τα ένστικτά μας και ίσως την έμφυτη μεγαλομανία που μας διακατέχει σαν είδος.

Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: είναι ίσως μάταιη αυτή η προσπάθειά μας να εξηγήσουμε τον κόσμο; Θα μπορέσουμε ποτέ να τον καταλάβουμε όπως πραγματικά είναι ή θα προσαρμόζουμε πάντα τα ευρύματά μας με έναν τρόπο που να εξηγεί τη δικιά μας αποστολη (που όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει) και τη δικιά μας πορεία (που μάλλον πάει προς την λάθος κατεύθυνση);

Αν βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι απλώς τυχαίνει αυτή τη στιγμή να είμαστε η κυρίαρχη μορφή «ζωής» σε έναν μικρό πλανήτη από τα περίπου δέκα τρισεκατομμύρια ΠΛΑΝΗΤΕΣ που υπάρχουν ΜΟΝΟ στον γαλαξία μας. Το σύμπαν υπολογίζεται ότι έχει περίπου 200 δισεκατομμύρια ΓΑΛΑΞΙΕΣ. Αυτό ίσως βάζει κάπως τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Οι πιθανότητες λοιπόν ο κόσμος να έχει δημιουργηθεί με έναν τρόπο που αυτό το είδος ζωής να μπορεί να τον αντιληφθεί τουλάχιστον σε όλη του την έκταση είναι εκ των πραγμάτων λίγες. Ίσως δεν έχουμε καν τις απαιτούμενες αισθήσεις για να το κάνουμε. Ίσως υπολειπόμαστε βιολογικά για να το καταφέρουμε. Όχι ίσως. Σίγουρα. Αυτό ωστόσο, για να επιχειρήσω και μια απάντηση στις πιο πάνω ερωτήσεις, δεν καθιστά τις προσπάθειες ερμηνείας του από μας μάταιες. Το αντίθετο: τις καθιστά πραγματικά αξιοθαύμαστες. Ας λειτουργεί όμως και σαν υπενθύμιση σε κάθε απόπειρα ερμηνείας του τρόπου λειτουργίας του, έστω και αν εκεί ψάχνουμε να βρούμε απαντήσεις σε θεμελιώδη υπαρξιακά μας ερωτήματα. Επιμένω πως πρέπει να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση αλλιώς τείνουμε να αποκομίσουμε μια εικόνα του σύμπαντος, και σίγουρα του εαυτού μας, στρεβλή.

Υ.Γ.Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί ίσως όλα αυτά να ακούγονται επικριτικά για το βιβλίο. Δεν είναι. Και πώς θα μπορούσαν να είναι άλλωστε όταν το βασικό περιεχόμενο και αυτού εδώ του χώρου είναι η ενασχόληση με θέματα καθαρά ανθρώπινης επινόησης ή φύσης, όπως ο χρόνος, ο πόνος, η απώλεια και οι σχέσεις;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s