Μετρικό σύστημα

Ο σκακιστικός όμιλος Άνω Τούμπας βρισκόταν σε ένα στενό κάτω από τη Λαμπράκη λίγα μέτρα από το σπίτι μου. Σαν φοιτητής είχα πλέον ήδη χρόνια από την τελευταία φορά που είχα παίξει σκάκι, όμως ήθελα να αρχίσω ξανά. Εφόσον κανένας από τους φίλους μου δεν έπαιζε και χωρίς να ξέρω καν αν μπορώ να γραφτώ και ποιες θα ήταν τέλος πάντων οι προϋποθέσεις, πήγα ένα χειμερινό απόγευμα στον σκακιστικό όμιλο. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά πως όταν μπήκα πρώτη φορά, κανένας δεν είχε ασχοληθεί μαζί μου και το μέρος έμοιαζε περισσότερο με καφενείο παρά με σκακιστικό όμιλο.

Μη ξέροντας τι να κάνω, πήγα και κάθισα δίπλα από ένα από τα τραπέζια και άρχισα να παρακολουθώ τους άλλους που έπαιζαν. Αυτό  το έκανα για πολλές ακόμα εβδομάδες μέχρι να ασχοληθεί επιτέλους κάποιος μαζί μου και να μου ζητήσει να παίξουμε. Αυτός ήταν ο Η. Ο Η. ήταν πολύ καλύτερος από μένα και θυμάμαι ότι η πρώτη παρτίδα δεν κράτησε πάνω από 15 λεπτά. Θα είχε μάλιστα τελειώσει πολύ γρηγορότερα αν δεν μου έπαιρνε υπερβολικά περισσότερη από αυτόν ώρα να υπολογίσω τις διάφορες πιθανές «απαντήσεις» σε κάθε κίνηση και να χαράξω μια κάποιου είδους (αποτυχημένη) στρατηγική.

Αυτός ο πρώτος αγώνας ήταν και ο τελευταίος μου με τον Η., όχι τόσο λόγω της διαφοράς επιπέδου όσο του ότι μετά από αυτόν, άρχισα να αποκτώ ένα κάποιο καχεκτικό κύκλο γνωριμιών μέσα στον όμιλο και έβρισκα πάντα άτομα να παίζω. Μάλιστα είχα βρει και κάποιους που ήταν πιο κοντά στο επίπεδό μου και έτσι οι αγώνες είχαν κάποιο ενδιαφέρον.

Μέσα στον πρώτο χρόνο είχα μάθει σχεδόν τα πάντα για τους περισσότερους από τους τακτικούς θαμώνες. Η πηγή αυτής της, ακούσιας από πλευράς μου, ενημέρωσης ήταν ένας συμπαίκτης με τον οποίο κατέληξα να κάνω κάποια περισσότερη παρέα, ο Α. Ένας άνεργος απόφοιτος βιολογίας από το πανεπιστήμιο του Νταντί της Σκωτίας. Από τον Α. είχα μάθει ότι ο Η. δούλευε σαν οδηγός σε μια εταιρία παγωτών και ότι ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά.

Αγαπημένο σπορ του Α., εκτός από το σκάκι ήταν το κουτσομπολιό, οπότε σιγά σιγά είχε διαρρεύσει στα υπόλοιπα μέλη του ομίλου ότι σπουδάζω Νομική και έτσι όλοι είχαν αρχίσει να με φωνάζουν «δικηγόρο». Η τάση του Α. για παροχή και ανάλυση πληροφοριών με έφερνε μερικές φορές σε δύσκολη θέση και δεν ήταν λίγες οι φορές που αναγκαζόμουν να τον  σταματήσω όταν άρχιζε να μου συζητά πράγματα για τους υπόλοιπους θαμώνες τα οποία τελοσπάντων δεν θεωρούσα ότι έπρεπε ή μου χρειαζόταν να ξέρω.

Οφείλω ωστόσο να πω πως παρ’ όλο που ο Α. συνήθιζε πάντα να κουτσομπολεύει, ποτέ δεν τον είχα πιάσει να υπερβάλει σε αυτά που έλεγε. Αντίθετα μάλιστα αρκετές από τις πληροφορίες του τύχαινε να επαληθεύονται από ανεξάρτητες πηγές σε ανύποπτο χρόνο.

Αφού έφυγα στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό έκοψα σχεδόν κάθε επαφή με τον σκακιστικό όμιλο Άνω Τούμπας και τους εκεί θαμώνες. Ο Όμιλος ήταν εντελώς απών από το διαδίκτυο όπως υποθέτω και τα μέλη του.

Σχετικά πρόσφατα, έλαβα ένα αίτημα φιλίας στο Facebook από τον Α., ο οποίος βρίσκεται πλέον στο εξωτερικό και φρόντισε να με ενημερώσει για τα όσα νέα του ομίλου ήξερε μέχρι να φύγει, κάποια από τα οποία (ίσως δυστυχώς τα περισσότερα) δεν ήταν καθόλου ευχάριστα.

Τα χειρότερα ωστόσο νέα ήταν αυτά του Η. Μου είπε λοιπόν ότι το εργοστάσιο στο οποίο δούλευε ο Η. πωλήθηκε σε μια ιταλική εταιρία, η οποία αποφάσισε κάποια χρόνια μετά την πώληση να μεταφέρει τις δραστηριότητες στην Βουλγαρία. Στους εργαζόμενους δώσανε ένα καλό σχετικά πακέτο αποζημίωσης και τους παρείχαν και το δικαίωμα να ανανεώσουν την ασφάλεια ζωής που είχαν σαν εργαζόμενοι μετά το πέρας της λειτουργίας του εργοστασίου με την προϋπόθεση βέβαια να την πληρώνουν αυτοί.

Δύο μήνες πριν το κλείσιμο του εργοστασίου, ο Η. είχε κάνει κάποιες εξετάσεις που έδειξαν ότι είναι σοβαρά άρρωστος. Αν άρχιζε να κάνει θεραπείες με το που έμαθε για την ασθένειά του, ήταν κάτι που θα έπρεπε να δηλώσει στην ασφάλεια ζωής του κατά την διαδικασία για την ανανέωση και ήταν βέβαιο ότι η ασφαλιστική εταιρία δε θα δεχόταν την ανανέωση. Μάλιστα, οι γενικές εξετάσεις στις οποίες έπρεπε να υποβληθεί κατά τη διαδικασία της ανανέωσης της ασφάλειας θα αποκάλυπταν το πρόβλημα μόνο αν είχε ήδη ξεκινήσει τις θεραπείες. Αν δεν τις είχε ξεκινήσει, οι γενικές αυτές εξετάσεις δε θα φανέρωναν το πρόβλημα που αντιμετώπιζε.

Ο Η. επέλεξε να μην ξεκινήσει τις θεραπείες μέχρι την ανανέωση της ασφάλειας σκόπιμα για να μπορέσει η γυναίκα του και τα παιδιά του να πάρουν την ασφάλεια ζωής σε περίπτωση που πέθαινε, όπως και τελικά έγινε λίγους μήνες μετά.

Ίσως το έχω πει ξανά όμως μου κάνει εντύπωση συνεχώς αυτή η διαπίστωση. Όσο ήμουν μικρός, είχα μια απόλυτη εικόνα και άποψη για τη ζωή. Οποιαδήποτε παρέκκλιση ήταν λάθος.

Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω ότι η αντίληψη για τη ζωή δε μπορεί να είναι πάντα ξεκάθαρη. Αν μου έλεγες όταν ήμουν 20 ότι η ζωή έχει μια συγκεκριμένη αξία, μπορεί να αποτιμηθεί, να τη βάλεις πάνω σε ένα τραπέζι και να τη μετρήσεις, να της κολλήσεις έναν αριθμό, θα σου έλεγα ότι είσαι τρελός ή κυνικός.

Τώρα το καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω πως μπορείς να βάλεις στη ζυγαριά μια ζωή με τρεις και να δεις ότι γέρνει ξέκάθαρα ενώ θα πίστευες ότι θα μείνει στη μέση. Τι σκοτεινό και όμορφο να γέρνει προς τα κει που αγαπάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s