Δεκαεπτά

Αυτή την ανάρτηση την είχα γράψει κάπου στον Οκτώβριο του ’17. Έκτοτε έμεινε, για άγνωστο λόγο, στο συρτάρι αλλά νομίζω πως θα βρει κάπου τη θέση της έστω και ετεροχρονισμένα μέσα στο ’18. Εξάλλου ο χρόνος είναι συνεχής και αδιάλειπτος (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται να συμβαίνει). Ευτυχές το νέον έτος λοιπόν!

Αν και λίγο νωρίς για απολογισμούς, πιστεύω το ’17 ήταν (μέχρι στιγμής) μια απροσδόκητα παραγωγική χρονιά για αυτό το μπλογκ.

Και δεν αναφέρομαι στην παραγωγή περιεχομένου. Αυτή, αν και πολλαπλάσια των προηγούμενων ετών, παρέμεινε ωστόσο «καχεκτική».

Αναφέρομαι κυρίως στην επισκεψιμότητα του. Ποτέ δεν περίμενα ότι όταν άνοιξε τις πόρτες του, αυτό το μπλογκ θα γινόταν τόπος επίσκεψης για τόσο κόσμο. Μη φανταστείτε τίποτα εξωπραγματικά νούμερα, όμως για τον τύπο αυτού του μπλογκ, θα έλεγα σημαντικά. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται.

Ωστόσο, there is a catch. Παραπάνω από τις μισές επισκέψεις αυτού του μπλογκ έχουν γίνει σε αυτό το άρθρο. Είναι μακράν η πιο πολυδιαβασμένη ανάρτηση.

Κάθε φορά που κοιτάζω τα στατιστικά και βλέπω ότι για ακόμη μια μέρα διαβάστηκε από 10, 15 άτομα με καταλαμβάνει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Αισθάνομαι χαρά για τη δημοφιλία της αλλά και λύπη γιατί τόσοι από μας σκέφτονται τη μετανάστευση ακόμα. Είναι ίσως η πιο ισχυρή προσωπική ένδειξη (ή μάλλον καλύτερα μια διαρκής υπενθύμιση) ότι δεν έχει βελτιωθεί, ακόμα τουλάχιστον, τίποτα. Ίσως το αντίθετο.

Αφορμή για τη σημερινή ωστόσο ανάρτηση στάθηκε αυτό το μπλογκ. Είναι το μπλογκ μιας κοπέλας, η οποία μετά από 10 χρόνια εργασίας στην Αμερική, επέστρεψε στην πατρίδα της, την Κύπρο. Καταγράφεται εν μέρει η ζωή της στην Αμερική, όμως και η μετάβαση στην Κύπρο και οι δυσκολίες στην προσαρμογή της.

Αυτό το μπλογκ έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Όταν ή συγγραφέας επέστρεφε στην Κύπρο, εγώ είχα ήδη μεταναστεύσει εκεί και οι πορείες μας, μέχρι να φύγω ήταν εν μέρει παράλληλες. Όμως εγώ είχα την οπτική του μετανάστη, ενώ αυτή της επαναπατρισθείσας. Το μπλογκ της παρουσιάζει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον για μένα τώρα που και εγώ έχω κάποιο καιρό που έχω επαναπατριστεί.

Κάποια γρήγορα συμπεράσματα:

Είναι μια έμφυτη τάση το να υποτιμάμε την πατρίδα μας και να εξιδανικεύουμε το μέρος της μετανάστευσης, τουλάχιστον σε κάποιους συγκεκριμένους τομείς.

Πάντα στο μέρος της μετανάστευσης αισθανόμαστε ανεπαρκείς και θα δεχόμαστε να προβούμε σε θυσίες και εκπτώσεις για να επιστρέψουμε πίσω.

Είτε μείνουμε έξω, είτε επιστρέψουμε τελικά ποτέ δε θα είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι.

Το σπουδαιότερο συμπέρασμα είναι ίσως ότι η μετανάστευση, όποια μορφή και να παίρνει είναι μια επίπονη και ψυχοφθόρα διαδικασία από την οποία πάντα θα βγαίνουμε τραυματισμένοι. Ζούμε ωστόσο σε εποχές που για μερικούς από μας, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη επιλογή, ή η άλλη επιλογή είναι de facto χειρότερη.

Η ζωή, σε κάθε περίπτωση θα προχωρήσει· θα καταλάβει στωικά και αδιαμαρτύρητα τον χώρο στον οποίο θα την τοποθετήσουμε. Και από τα κομμένα κλαδιά, θα ανθίσουνε φύλλα και λουλούδια που άλλα θα είναι πιο όμορφα, άλλα κουτσουρεμένα και λειψά.

Και τα φύλλα θα πέσουν και θα βγουν ξανά μέχρι και η τελευταία πικρία από την μετανάστευση να γίνει μια ιστορία που δε θα αγγίζει πλέον κανένα όταν ειπώνεται δυο γενιές παρακάτω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s