Βόλτα με τη μαμά

Πάνε κάποιες μέρες που αλλοιώθηκε η επιθυμία μου η ανάγκη μου να γράψω. Ατόνησε, σχεδόν έσβησε. Ο Φεβρουάριος ήταν ένας άσχημος, επιθετικός μήνας, γεμάτος ασφυκτικά από άγχος που έφερε αϋπνίες, που έφεραν κόπωση που έφερε ασθένειες.

Ένιωσα για ακόμη μια φορά αποπροσανατολισμένος. Χαμένος. Απογοητευμένος. Μετά πάλι, για ασήμαντες αφορμές, ενθουσιασμένος. Πάντα όμως αντιφατικός.

Χωρίς ιδιαίτερο λόγο μου ήρθε σήμερα στο μυαλό μια κοπάνα που είχα κάνει σαν μικρός με τη μαμά. Πρέπει εδώ να πω πως ποτέ δε μου επιτρεπόταν να χάνω μέρες από το σχολείο ή να αποφεύγω υποχρεώσεις για οποιοδήποτε λόγο παρά μόνο αν ήμουν άρρωστος. Πραγματικά όμως άρρωστος και σε αυτό δε θα μπορούσα να κοροϊδέψω τη μαμά λόγω επαγγέλματος.

Τελοσπάντων, μια εργάσιμη μέρα, πρέπει να ήμουν στο λύκειο, αντί να πάω σχολείο η μαμά με είχε πάρει μαζί της στο νοσοκομείο για κάποιες εξετάσεις αίματος. Θυμάμαι πολύ καθαρά τη διαδρομή προς το νοσοκομείο. Τον χλιαρό αέρα που έμπαινε μέσα στο αυτοκίνητο, πνιγμένο στις μυρωδιές των πρώτων σκασμένων λουλουδιών. Μία αίσθηση ευφορίας, ελευθερίας.

Θυμάμαι την καταπράσινη φύση, τον ήχο των νερών, την αυλή του νοσοκομείου, τις ανέμελες συζητήσεις με τη μαμά. Ενώ δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα, τη θυμάμαι σα μια μέρα ελευθερίας και είναι, διαπιστώνω, μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση που έχω από τη μαμά.

Αποφασίζουμε (ή τελοσπάντων αναγκαζόμαστε) να διαχειριστούμε τον χρόνο άδικα. Του προσδίδουμε μια έννοια που είναι αντίθετη στη φύση και ίσως στο προορισμό μας.

Σκέφτομαι πόσες μέρες σπατάλησα στο σχολείο ενώ θα μπορούσα να τις είχα περάσει με τη μαμά. Ο χρόνος αυτός παρήλθε. Δεν έχω την ευκαιρία να επιδιορθώσω. Δεν ήταν ίσως και στο χέρι μου τότε. Βάζω όμως μια υποσημείωση για το μέλλον, να επιτρέπω στον εαυτό μου κάποιες κοπάνες με τον Χ. χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Ίσως μόνο και μόνο επειδή ο καιρός έχει ανοίξει και οι νεραντζιές έχουν πλημμυρίσει την πόλη με ένα άρωμα που σου θυμίζει ότι πρέπει, που και που, να ζεις.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Βόλτα με τη μαμά

  1. Κοπάνες κάναμε συνήθως για να πάμε για καφέ η αλήθεια είναι…
    Δύσκολα για να μείνουμε με τους γονείς. Ωραία θα ήταν βέβαια να μας έλεγαν μία στο τόσο ¨σήμερα που έχω ρεπό δε θα πας σχολείο θα πάμε βόλτα μαζί!¨

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Μ’ αρέσει η ιδέα σου. Στο εύχομαι! Μερικές κοπάνες και για τους δυό σας στα πολλά μαθητικά χρόνια που θα έρθουν θα σας δώσουν μια συνθήκη για λίγο προσωπικό χρόνο και έξτρα χτίσιμο εμπειριών «μεταξύ αντρών» και κατόπιν αναμνήσεων που θα έχουν κάτι από την δική σας μικρή επανάσταση και την συντήρηση ενός κοινού μυστικού.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s