Τετάρτη απόγευμα

Προσπαθώ σχεδόν κάθε απόγευμα να πηγαίνω τον Χ. στην παιδική χαρά. Όχι απαραίτητα επειδή νιώθω τύψεις που λείπω την περισσότερη μέρα. Αλλά ίσως και γι αυτό. Υποσυνείδητα.

Χθες βρήκα την ευκαιρία και κάθισα στο πεζούλι όσο είχε πάρει ένα ξυλαράκι και έκανε ότι ζωγραφίζει στο χώμα. Για μια στιγμή χάθηκα στις σκέψεις μου. Συνήλθα όταν ο Χ. ήρθε και κάθισε δίπλα μου στο πεζούλι και με κοίταξε χαμογελώντας έχοντας σταυρώσει τα χέρια του στα πόδια του.

Σκέφτηκα πως για κάτι στιγμές σαν κι αυτή έχουν εφευρεθεί οι θρησκείες. Το μυαλό μου δυστυχώς δε μπορεί να πιστέψει πλέον. Αλλά αν υπήρχε, αν όντως υπήρχε, κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν ο παράδεισος. Εγώ και ο Χ. καθισμένοι σε ένα βρόμικο πεζούλι μιας παιδικής χαράς του Πειραιά, μια Τετάρτη απόγευμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s