Αντίο

Τον Χρήστο Γραμματίδη δεν τον ήξερα προσωπικά, όμως είχα την αίσθηση ότι τον ήξερα. Η ηλεκτρονική γνωριμία μας ξεκίνησε κάπως έτσι: ήταν ο πρώτος καιρός που είχα επιστρέψει από Αγγλία και το ελληνικό τουίτερ ήταν ακόμα αναπτυσσόμενο και σε κάθε περίπτωση πολύ πιο «χιπ» από το facebook το οποίο είχε ήδη γίνει κάπως παρωχημένο.

Ο Χρήστος διατηρούσε έναν (τότε στις αρχές της δημοφιλίας του) λογαριασμό στον οποίο έγραφε πολύ συχνά. Είχα αλληλεπιδράσει κάποιες φορές όμως αυτό που μπορώ να πω χωρίς επιφύλαξη είναι πως ο λογαριασμός του ήταν για μένα μια ανάσα δροσιάς στην καθίζηση της Ελλάδας της κρίσης.

Οι αρχές, οι ιδέες του, η παιδεία του, το ανήσυχο, ανικανοποίητο πνεύμα του, το πάθος του για τη ζωή. Ήταν ένας από τους λόγους που σε έκαναν να θέλεις να μείνεις στην Ελλάδα. Μα και όταν έφυγα ήταν από τις ηλεκτρονικές σταθερές που κοιτούσα που και που όσο ήμουν έξω. Μια γέφυρα με την Ελλάδα.

Τον Χρήστο τον είχα χάσει από το ηλεκτρονικό ραντάρ μου για καιρό. Μέχρι που σχετικά πρόσφατα βρέθηκε στο timeline μου αυτή η συνέντευξη στην οποία αναφερόταν στην ασθένειά του.

Το αρχικό μου σοκ διαδέχτηκε ένα παράπονο. Έκτοτε παρακολουθούσα τη σελίδα του στο facebook στην οποία συχνά αναφερόταν στη νοσηλεία και τις θεραπείες του. Μέσα από αυτό το ταξίδι (το οποίο ήταν τελικά σύντομο) έπιασα τον εαυτό μου σε στιγμές να θαυμάζει για ακόμη μια φορά τον Χρήστο. Τον θαύμαζα για τη γενναιότητά του, το θάρρος του απέναντι στη φθορά της ύλης, της ύπαρξης, στην απώλεια του μοναδικού δεδομένου που έχουμε. Φαινόταν να αντιμετωπίζει τις συνθήκες με ένα μεγαλείο ψυχής σπάνιο.

Μετά το θάνατό του το ίντερνετ έχει γεμίσει με αναρτήσεις και άρθρα για το θάνατό του και τη μνήμη του. Σε κάποια από αυτά γινόταν κάποιες απόπειρες αποκωδικοποίησης του θανάτου. Αυτό που τελοσπάντων είναι λίγο πολύ και ένα από τα θέματα αυτού του ιστολογίου.

Αυτό που διαπίστωσα (μην ξεχνάτε πως πολλές φορές εκπλήσσομαι από τα αυτονόητα) είναι ότι δεν υπάρχει μια σταθερά έννοια του θανάτου. Και δεν εννοώ μια κοινή για όλους τους ανθρώπους. Ο ίδιος άνθρωπος αποκωδικοποιεί, εκλαμβάνει το θάνατο με ένα συγκεκριμένο τρόπο, όμως μετά λίγο καιρό, ίσως εβδομάδες,  με έναν άλλο εντελώς διαφορετικό τρόπο. Τι πιο τρανή απόδειξη ότι είμαστε δέσμιοι των εμπειριών μας; Της πρόσκαιρης μνήμης μας.

Αφήνοντάς το αυτό κατά μέρους, διαπίστωσα και ακόμα κάτι (που διαπιστώνω ολοένα και πιο συχνά με διάφορες άσχετες αφορμές): παλιότερα, όταν έβλεπα αναρτήσεις πένθους οι οποίες ακολουθούνταν πολύ γρήγορα (σε διάστημα λεπτών) από άλλες, άσχετες σε θέμα και ύφος σχεδόν εκνευριζόμουν. Ήμουν απόλυτος.

Το θεωρούσα υποκρισία το να λυπάσαι τόσο πολύ με ένα γεγονός όμως μέσα σε λεπτά από αυτό να σε απασχολεί το μουντιάλ. Ήθελα κάποιο χρόνο σιωπής, απουσίας και αποχής. Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι εν πολλοίς έτσι είναι η ζωή. Πρόχειρη και ασυνάρτητη. Μπερδεμένη, ανάκατη όπως δηλαδή και εμείς. Το μεσημέρι βλέπεις ρετιρέ σε επανάληψη στο Μέγκα και το απόγευμα έχεις χαθεί για πάντα.

Όλες αυτές οι σκέψεις πάλευαν σήμερα στο μυαλό μου όσο περίμενα να πάρω τον πρωινό καφέ. Μπροστά μου στην ουρά στεκόταν ένα κοντούλης, εύσωμος νεαρός κύριος με φαλάκρα και γυαλιά. Κρατούσε κάπως αδέξια μια ζαμπονοτυρόπιτα με το δεξί του χέρι ενώ ενάλλασσε το βάρος του από το αριστερό στο δεξί πόδι κάπως ανυπόμονα όσο περίμενε για τον καφέ.

Οι κοπέλες που ετοίμαζαν τον καφέ τον ήξεραν και τον χαιρέτησαν με το πρώτο του όνομα. Κάπως αμήχανα, αποπειράθηκε να ξεκινήσει την κουβέντα με την μια από τις δύο όμως αυτή, φάνηκε να μην άκουσε τι της είπε και έτσι αυτή η απόπειρα παρέμεινε μη πεπερασμένη. Φάνηκε κάπως απογοητευμένος αλλά και ταυτόχρονα περήφανος που προσπάθησε.

Παίρνοντας τον καφέ, ευχαρίστησε πολύ τις κοπέλες και τις χαιρέτησε με έναν όχι και τόσο συνηθισμένο τρόπο. «Αντίο». Κατηγορηματικά. Απόλυτα. Οριστικά;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s