Παραμονή – Μέρος δεύτερο

Το πρώτο μέρος είναι εδώ. Η χιονισμένη σιδερόπορτα έβγαζε ένα τσιριχτό ήχο όσο σερνόταν πάνω στη σιδερένια ράγα. Ο Βίκτωρ Ντόζας περίμενε χτυπώντας με ανυπομονησία τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του πάνω στο δερμάτινο τιμόνι του μαύρου τζιπ μέχρι η πόρτα να δεήσει να ανοίξει. Ο ήχος του υπενθύμιζε ότι έπρεπε επιτέλους να γρασάρει τους τροχούς, κάτι που ανέβαλε, ή μάλλον καλύτερα ξεχνούσε, μέρες … Συνεχίστε να διαβάζετε Παραμονή – Μέρος δεύτερο.

Advertisements

Αντίο

Τον Χρήστο Γραμματίδη δεν τον ήξερα προσωπικά, όμως είχα την αίσθηση ότι τον ήξερα. Η ηλεκτρονική γνωριμία μας ξεκίνησε κάπως έτσι: ήταν ο πρώτος καιρός που είχα επιστρέψει από Αγγλία και το ελληνικό τουίτερ ήταν ακόμα αναπτυσσόμενο και σε κάθε περίπτωση πολύ πιο "χιπ" από το facebook το οποίο είχε ήδη γίνει κάπως παρωχημένο. Ο Χρήστος διατηρούσε έναν … Συνεχίστε να διαβάζετε Αντίο.

Τετάρτη απόγευμα

Προσπαθώ σχεδόν κάθε απόγευμα να πηγαίνω τον Χ. στην παιδική χαρά. Όχι απαραίτητα επειδή νιώθω τύψεις που λείπω την περισσότερη μέρα. Αλλά ίσως και γι αυτό. Υποσυνείδητα. Χθες βρήκα την ευκαιρία και κάθισα στο πεζούλι όσο είχε πάρει ένα ξυλαράκι και έκανε ότι ζωγραφίζει στο χώμα. Για μια στιγμή χάθηκα στις σκέψεις μου. Συνήλθα όταν ο … Συνεχίστε να διαβάζετε Τετάρτη απόγευμα.

Βόλτα με τη μαμά

Πάνε κάποιες μέρες που αλλοιώθηκε η επιθυμία μου η ανάγκη μου να γράψω. Ατόνησε, σχεδόν έσβησε. Ο Φεβρουάριος ήταν ένας άσχημος, επιθετικός μήνας, γεμάτος ασφυκτικά από άγχος που έφερε αϋπνίες, που έφεραν κόπωση που έφερε ασθένειες. Ένιωσα για ακόμη μια φορά αποπροσανατολισμένος. Χαμένος. Απογοητευμένος. Μετά πάλι, για ασήμαντες αφορμές, ενθουσιασμένος. Πάντα όμως αντιφατικός. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο μου ήρθε … Συνεχίστε να διαβάζετε Βόλτα με τη μαμά.

Δύο χιλιάδες πέντε

Να το πάλι. Κάποια δευτερόλεπτα αβεβαιότητας. Σαν να αιωρείσαι στο κενό. Ή μάλλον καλύτερα σα να προσπαθείς να ισορροπήσεις πάνω σε μια ράβδο. Στην αρχή το παίζεις αδιάφορος. Μετά από ένα δευτερόλεπτο αρχίζεις να αμφιβάλεις αν θα πάρει πάλι μπροστά. Στο δεύτερο έχεις σηκωθεί όρθιος σε πανικό. Μετά παίρνει μπροστά συνήθως. Ακόμα τουλάχιστον. Αυτό το … Συνεχίστε να διαβάζετε Δύο χιλιάδες πέντε.

Μπλε μικρές σακούλες

Σήμερα αποχαιρέτησα τον Β. Φεύγει σε ένα μήνα αλλά δε θα τον δω ξανά μέχρι τότε. Μιλήσαμε μόνο λίγο για τη νέα ζωή, θα έλεγα σχεδόν τυπικά. Η συζήτηση μετά συνεχίστηκε σαν να μην έφευγε, σα να συνέχιζε να είναι δίπλα, κοντά με ένα τηλέφωνο. Εκεί. Συνειδητοποίησα ότι η εποχή έχει καταφέρει να αποφορτίσει την κατάσταση. … Συνεχίστε να διαβάζετε Μπλε μικρές σακούλες.

Παραμονή – Μέρος πρώτο

Οι γιορτές έχουν περάσει αλλά σίγουρα όχι ο Χειμώνας. Αυτή λοιπόν είναι μια ιστορία με αφορμή τον Χειμώνα με την θλιβερή ίσως διαπίστωση πως όσο μεγαλώνουμε τόσο αποστασιοποιούμαστε από την επίδραση των εποχών στη ζωή μας. Κρυβόμαστε πίσω από τοίχους που χτίζουν για μας καλοριφέρ ή αίρκοντίσιον και χάνουμε την επαφή με την πραγματική ζωή και ίσως έτσι και με τον εαυτό μας. … Συνεχίστε να διαβάζετε Παραμονή – Μέρος πρώτο.